Đorđe Kadijević

STRAH OD SUDBINE

Goran Mitrović je najmlađi slikar među promovisanim majstorima ’’precizne’’ figuracije. U tom društvu on se ne izdvaja samo svojom mladošću. Članovi ove neformalne slikarske grupe imaju zajedničku sklonost prema figurativnom slikarskom izrazu, označenom oštrinom likovne recepcije predmeta. Ali njih odlikuje i to što, mimo sličnog slikarskog stila, ne liče jedan na drugog, jer imaju različite slikarske poetike. Iako još nije imao vremena da stekne punu slikarsku  zrelost, Goran Mitrović je već ispoljio neke odlike svoje stvaralčke individualnosti. Uzor mu je bio njegov stariji kolega, Dragan Martinović, slikar koji je, bez sumnje, uticao na njega više nego profesori fakulteta likovnih umetnosti od kojih je učio. Mitrović se, slično Martinoviću, deklariše kao slikar zavičajne inspiracije, opredeljen je za klasične, slikarske teme, pejzaž, i mrtvu prirodu. Svoje motive nalazi u rustičnom ambijentu izvan urbanog prostora, negde na granici između sela i varoši, daleko od velikog grada. Inspirišu ga stari predmeti zanatske izrade, polufolklornog porekla. U njegovim opservacijama starinskog ambijenta nema euforične svetlosti. Preovladava setno, sumorno raspoloženje  u kome kao da tinja neka tragična slutnja. Praznina životnog prostora, nastala odsustvom čoveka, na Mitrovićevim slikama deluje dramatično.  Rastužena pustoš koja je zacarila tim prostorom nakon što je u njemu jenjao život, kao da nosi u sebi neku volšebnu pretnju. U melanholiju napuštenog ruralnog ambijenta koju je fiksirao Martinović, Goran Mitrović je uneo fatalistički osećaj ’’straha of sudbine’’. Sumorna sutonska svetlost koja prožima te samotne predele, i ’’lepi’’ se za osamljenje predmete u njima, upotpunjuje  njihovu ’’ukletu’’ atmosferu. Ta je atmosfera začinjena tihom tugom uzaludnog isčekivanja, puste žudnje za povratkom izčezlog života.

Mitrović je, kao i ostali ’’precizni’’ figurativci, tipičan slikar prizora. U prizoru ga manje zanima ’’size’’, a više atmosfera. U njegovoj scenografiji ima ekspresionističkih efekata, krivih predmeta nepravilnog oblika sa oštrim rubovima koji bacaju jake senke, dramatičnih prostornih sudara između prvog i drugog plana, i ’’durbinskih’’ dubina u perspektivi. I skrupulozno slikanje detalja kojim se Mitrović zaokuplja stavljeno je u funkciju stvaranja atmosfere. Istu ulogu ima i njegov kolorit, molskog tonaliteta, prigušenog zvuka, prožet smeđim nijansama, izvedenim iz osnovnih tonova umbre i sijene. U strukturi lokalnog tona dominiraju svetlosni akcenti nad hromatskim kontrastima. Precizno oslikavanje detalja sputava potez Mitrovićeve slikarske četkice. Pa ipak, u tom potezu oseća se neki nemir koji otkriva potrebu za pokretom. Tu i tamo, Mitrovićeva ruka se ’’otme’’ od detalja i načini poneki slobodniji potez. Taj Mitrovićev slikarski rukopis otkriva njegovu plahovitu prirodu, skrivenu iza maske disciplinovanog ’’preciznog’’ slikarskog zanatlije…

Novembar  1994.